Gracias por todo Trasnos!!! e ata Sempre!!!
(proximamente más fotos do evento)
Feeling Dizzy Honey (2007).
Formación:
Mari (guitarra y chillidos),
Katariina (órgano y gritos)
Kristina (batería y alaridos)
A banda é do auténtico cú do mundo, da vila de Kuopi, no extremo noroeste de Finlandia, e dende o 2002, que debutaron co single ‘Are you Insane, girls?’ non paran de editar singles e Eps cheos de versións de oscuras bandas de garage dos 60, de beat e de trash rawkandroll.
Con Feeling Dizzy Honey?!, as 3 mininenas conquistaron Europa coa súa particular visión do r’n’b dos 60. Este LP recolle temas dalgúna deses singles e eps e oito temas novos... disfrutádeo...
GO-GO GORRRRRRRILAA!!!!

Debido a un imprevisto, Juan de Pablos non poderá asistir a cita anual, pero aproveitando a visita estival de Aldo Linares a Ogrobe, a sesión do mércores será un bis a bis de Aldo e Nano (residente de Vinilo).
Aldo Linares estivo pinchando na inolvidable Sala Maravillas, berce do indiepop estatatal. Desde 1996 está ligado ao Festival de Benicassim como organizador e Dj oficial.
[...] As sesións que Aldo realiza por todoa a xeografía estatal e europea caracterízanse pola mistura de épocas sen nengún tipo de pudor pero con moitísimo criterio, desde o rockabilly ao indie pasando polo reggae. [...] Non faltedes.
+ info:
Head Like a Kite -Six Bags of Confetti -Capitol Hill Block:
Head Like A Kite - No Ordinary Caveman:

”La primera estación de radio situada en el mar fue levantada por Screaming Lord Sutch, y usó el pesquero Cornucopia, hasta que descubrió el fuerte de la armada Shivering Sands (algo así como arenas movedizas). Radio Sutch, la primera fortaleza base de una estación de radio en el mar, comenzó a emitir el 27 de mayo de 1.964 y el primer disco pinchado fue “Jack The Ripper”, evidentemente, de Screamin’ Lord Sutch. Tres días después, el gobierno emitió un comunicado oficial, en el que decía que entraran sin autorización en un propiedad del gobierno...”
para ver o artigo completo:
http://otrasnorocknsoul.blogspot.com/2008/08/screaming-lord-sutch-el-espectculo.html
e aquí o tedes xa en 1977, como unha auténtica atracción de feria nunha actuación na BBC:
Son o único grupo que recoñece abertamente que tocan para ligar, e ligan para comer.
NC comezaron en Madrid en marzo de 2007, lugar de residencia actual do grupo, anque foron varias as incursións en Galiza, colaborando e tocando con grupos como Los Iribarnes, Ataque Escampe ou Leo i arremecaghona. Con estas dúas últimas bandas chegaron a grabar algún tema. Participan na actualidade no Galician Bizarre, un disco recopilatorio de nove grupos bizarros galegos, entre os que se atopan, entre outros, Jiménez del Oso, Fran3s ou Los Santos.
Un pouco oligofénicos, pero boa xente, a banda conformase como máximo expoñente galego do revival da movida viguesa. Ademáis son o grupo favorito de Marichalar.
GRANDES ÉXITOS (Cassette con licenza copyleft)
Grandes Éxitos é o seu primeiro traballo, un curta duración en formato cassette. Foi gravado nos estudos Pousada Son e Sons da Vila a primeiros do 2008 en 8 horas e pódese definir coma unha homenaxe á frescura musical e ao humor entendido como a incorrección política das tertulias de taberna. As letras dos seus singles falan tanto dos punkies de Lalín coma das mulleres católicas, sen deixar de clamar porque lles dean de beber ou de declararse sentimentais pero sementais.
Podes baixar un Zip de 15 Mb cos sete temas de Grandes Exitos en mp3 premendo aqui .
Isaac Hayes participó en el famoso festival de Wattstax en 1972, gran concierto de música de los artistas afroamericanos más destacados en aquella época, concierto realizado en el Coliseo de Los Ángeles, en agosto de 1972. Ese festival tuvo una gran importancia dentro de la historia de la música soul, ya que estuvieron presentes otros destacados para aquella época como Rufus Thomas, entre otros. El festival fue considerado como el Woodstock de los afroamericanos. Isaac Hayes interpretó con su banda el tema de la película Shaft y la ovación fue grande. El «orgullo de ser negro»; aquello significó mucho porque Isaac Hayes una leyenda viva con ese tema tan celebrado. Eran tiempos de tensión, de segregación racial en EE. UU., por todo lo que había pasado: el asesinato de Martin Luther King, el movimiento por los derechos civiles de la población afroamericana que se hacía sentir y luchaba por su reivindicación."
Basket 3x3 2007:
A poucos días do comezo dos Xogos Olimpicos do 2008, queremos render unha homenaxe a un dos maiores iconos POP do atletismo. Sí señores, Ben Jonson, o home máis rápido do mundo!!! E digo ben, o que segue a ser para mín o máis rápido do mundo, e único icono pop deste deporte.
Todo ocurriu hai 20 anos, nas olimpiadas de Seúl de 1988. Foron as primeiros xogos olímpicos dos que me lembro, tiña só 9 anos, pero aínda hoxe non podo esquecer a mirada do bó de Ben cos ollos en sangre!!!
Benjamin Sinclair "Ben" Johnson naceu en Jamaica en 1961, e emigrou a Canadá en 1976, para debutar nun mundial de atletismo en 1983
Nas olimpiadas de Los Angeles de 1984 acadou dúas medallas de bronce nos
“de nuevo, Johnson ganó a Lewis, y lo hizo rebajando aún más el récord mundial dejándolo en 9,79 segundos. El mundo quedó maravillado, una hazaña de la grandeza de Bob Beamon, una plusmarca que perduraría, un atleta que sería recordado, Johnson era un héroe. Pero pocos días después un análisis de orina demostró que Johnson había consumido esteroides lo que le valió la descalificación por dopaje. El escándalo fue tan grande o más que lo había sido su victoria. La prueba reina de la velocidad quedó en entredicho y muchos atletas quedaron ensombrecidos por la caída de Jonson”.
“Más tarde reconocería haber consumido esteroides cuando consiguió el Record del Mundo de 1987 lo que provocó que el registro quedara también anulado. Su descalificación otorgó la medalla de oro a Carl Lewis, la plata a Linford Christie y el bronce a Calvin Smith. Aunque Johnson fue el único atleta que dio positivo en el examen, no es el único que ha consumido determinadas sustancias prohibidas por la federación de atletismo. Años más tarde, se descubrió que Christie también consumía esteroides. Según unos documentos hechos públicos en 2003 por un oficial anti-dopaje norteamericano, Lewis consumió la misma sustancia durante las pruebas de selección para los Juegos Olímpicos de
“En 1991 Johnson intentó regresar a las pistas sin demasiado éxito, haciendo una mejor marca de 10,31. En 1993 Johnson parecía acercarse a su mejor forma, pero un nuevo control de dopaje con resultado positivo, truncó definitivamente su carrera al ser suspendido de por vida.”
“En 1997 Johnson fue contratado como entrenador personal de Diego Armando Maradona. Dos años después desempeñaría la misma labor para el hijo del presidente de Libia Muamar Gadafi.”
Como vedes uns pagan e outros non, Ben Johnson quedou sen medallas, sen aparecer no palmares olimpico mentres o tramposo de Lewis segue ahí cunha chea de medallas e na historia do olimpismo, coma sempre o enemigo americano sae gañando (igual que Armstrong e algún outro) aínda que de vez en cando fanlle pagar a algún para dar ejemplo, coma Marion Jones, así son os USA ata no deporte amigos...
Sen embargo Ben Jonson seguirá nas nosas mentres coma o home máis rápido do mundo, naquela final na que todos estaban drogadas hasta as orellas, él foi o mellor, e o segue a ser... eu non digo que isto ocurra sempre, pero se iban todos igual (que quizais os de usa aínda máis e mellor dopados) que lle devolvan a medalla de ouro pero xa!!! ou que llas quiten todas e Lewis.
Mentres, 20 anos despois, dende que tiña 9 anos, nas miñas retinas estarán por sempre aqueles ollos en sangue!!!
Aquí tedes a carreira...